تا چند ساعت دیگر تو می روی تا باز من بمانم و انتظار تو...
تا چند ساعت دیگر تو می روی و من هنوز راه نرفته ام با تو زیر برف هایی که می بارند...
تا چند ساعت دیگر تو می روی و ما هنوز نساخته ایم آدم برفی هایمان را با هم...
تا چند ساعت دیگر تو می روی و هوا هنوز نمی خواهد سرد باشد...
تا چند ساعت دیگر تو می روی و من می مانم با این نیامدن امسالت...
تا چند ساعت دیگر تو می روی تا خاطره شوی بر تقویم امسالم...
و انتظار تو... و منی که بی تو می شوم باز... تا چند ساعت دیگر...
...آزاده از کلبه ی ویوارا
۱۳۸٧/۱٠/۳٠ساعت
٧:۳٢ ب.ظ توسط آزاده از کلبه ی ویوارا
نظرات ()
تگ ها:
من: 12مین روز دیماه یک پایتخت, سفید بود که ((آزاده)) شدم...من شیفتگی ام را به زمستان و برف و سرما از همان روزها دارم! (قلم)) از ابتدای زادنم با من ماند...بزرگ تر که شدم چیزی در مقیاس میکرو هم به ورطه ی زندگی ام آمد و امروز کارشناسی ارشد را با طعم خوشمزه ی ((میکروبیولوژی)) صرف می کنم! آزاده ام و با "باید" بیگانه!! 14مهر 90 که بیاید کلبه ی ویوارایم 8 ساله می شود...اینجا همان جاییست که قلم می زنم تمام آن هایی را که "باید" نگاشتن!///////
×توی پرانتز:از آنجا که کیفیت نظرها را بر کمیتشان ارجح می دانم, در کلبه ی ویوارایم تنها نظرهای مرتبط با نوشته هایم را تائید عمومی خواهم کرد!
پروفایل آزاده از کلبه ی ویوارا
پروفایل آزاده از کلبه ی ویوارا
