من ، مغز من، فکر من، روشنی من است چشمانم نور میبیند گوشهایم صوت را می شنود . چشمهایم گر کور و گوشهایم نا شنوا ، بازهم مغز، من فکر من نورانیست.
توی فکر من پیرمردیست، روی بلندی نوک کوه خدا را میخواند . در فکر من کودکیست نا بینا که نور را میشنود به کمک خواهر کوچکترش . در فکرم مردیست که زمان را میخواهد . ودیواریست که سد هیچ عابر نشد وسنگی که سر هیچکس نشکست و حسینی که بلند میخواند لالایی و شعر میگفت چه خوب . زنی که حکومت میکرد بر تمام مردان و یک مرد که از تمام زنها میترسید . سگی که پاچه هیچکس نگرفت . یه عقرب که دل به دله مرد عاشق داد و او را کشت . درختی که سایه نداشت و یه کوه که فقط پیرمردها ازان به قله سعود میکردند . و دو مرد که میرفتند و میرفتند و میرفتند تا آخر دور .سلام
بهنام 1/2/1384
ارسال شده در جمعه ٢ اردیبهشت ۱۳۸٤
۱۳۸۸/٧/۱۳ساعت
۱:٥٧ ب.ظ توسط بهنامترین
نظرات ()
تگ ها:
من: 12مین روز دیماه یک پایتخت, سفید بود که ((آزاده)) شدم...من شیفتگی ام را به زمستان و برف و سرما از همان روزها دارم! (قلم)) از ابتدای زادنم با من ماند...بزرگ تر که شدم چیزی در مقیاس میکرو هم به ورطه ی زندگی ام آمد و امروز کارشناسی ارشد را با طعم خوشمزه ی ((میکروبیولوژی)) صرف می کنم! آزاده ام و با "باید" بیگانه!! 14مهر 90 که بیاید کلبه ی ویوارایم 8 ساله می شود...اینجا همان جاییست که قلم می زنم تمام آن هایی را که "باید" نگاشتن!///////
×توی پرانتز:از آنجا که کیفیت نظرها را بر کمیتشان ارجح می دانم, در کلبه ی ویوارایم تنها نظرهای مرتبط با نوشته هایم را تائید عمومی خواهم کرد!
پروفایل آزاده از کلبه ی ویوارا
پروفایل آزاده از کلبه ی ویوارا
